Afdruk van het binnenhof























Je kunt asiel aanvragen voor de afdruk van het Binnenhof bij http://de-dienst.nl/
Je kunt het vinden onder "de Kunstvoorstellen" onder de titel: "Het Asiel voor Politieke Wandelgang 2004". Het is nu nummer 456, het zou nog iets verderop kunnen zitten.

'Kunstenares doekt eindelijk het Haagse Binnenhof op' .

Amsterdam - 28 september 2004. De Amsterdamse kunstenares Netty Gelijsteen maakt op zondag 3 oktober een afdruk van het episch centrum van de Nederlandse politieke macht, het Haagse Binnenhof. Het plan was om dit al enkele maanden geleden te doen, maar wegens verscherpte veiligheidsmaatregelen mocht het kunstproject toen niet doorgaan. Er gaat natuurlijk ook heel veel terreurdreiging uit van die paar doeken en een pot verf.

Op de beroemde steentjes op en rond het Binnenhof waar onze parlementariers zoveel schreden hebben gezet, zal zij over een afstand van 200 meter plastic leggen. Hierop worden felgekleurde Afrikaanse stoffen (afgewisseld met zwarte stoffen) gelegd waarna er een roller met witte inkt overheen gaat. Zo ontstaat een zogenaamde 'rubbing', een afdruk die valt te vergelijken met een stukje papier dat op een muntje wordt gelegd waarna met een potlood zachtjes een beeld in het papier wordt gekrast.

Het liefst ziet Gelijsteen dat het kunstwerk met daarop de afdrukken van het middeleeuwse plaveisel een blijvend asiel krijgt in het nieuwe Tweede Kamergebouw. Dit als aanklacht tegen het asielbeleid van de huidige regering Balkenende. De Afrikaanse stoffen die gebruikt worden in het kunstwerk zijn van het Helmondse textielimperium Vlisco (Fentener van Vlissingen). Vlisco produceert al sinds 1846 batikstoffen, speciaal voor de Afrikaanse markt. Het product is zo duur dat het een statussymbool is geworden in verscheidene Afrikaanse landen. Gelijsteen wil door gebruik te maken van deze stoffen tegelijkertijd protesteren tegen het koloniale gedrag van dit oerhollandse bedrijf.



Over dit kunstproject zal ook een artikel verschijnen. Informatie hieromtrent kan worden verkregen bij Mark van Wonderen, tel.: 06-24276231 of e-mail: mjvanwonderen@tiscali.nl


Politiek gevoelige stof uit Helmond ligt op het Binnenhof

 Slechts weinig mensen zullen er weet van hebben, maar het Mekka van de Afrikaanse mode is gelegen op een uitermate treurig industrieterrein in Helmond. Deze Brabantse stad is voor Afrika, wat Parijs is voor de westerse mode, namelijk de plaats waarin hét modebeeld voor de komende jaren wordt gedicteerd. En dit alles gebeurt al sinds 1846 door maar één bedrijf, Vlisco BV.

De Amsterdamse kunstenares Netty Gelijsteen raakte gefascineerd door dit gegeven en verwerkt, tot ongenoegen van het bedrijf, stoffen van Vlisco in een kunstwerk om hiermee te protesteren tegen het vreemdelingenbeleid van het Kabinet Balkenende.

Nergens ter wereld is het leven op straat zo kleurrijk als op de markten in Afrikaanse landen als Togo, Ghana en Ivoorkust. De stoffen met de vele traditionele dessins en kleurschakeringen zijn een lust voor het oog maar ze zijn noch traditioneel, noch Afrikaans. Alle stoffen komen van de Hollandse ontwerptafel (de stof met daarin het motief van Limburgse vlaaien schijnt een regelrechte hit te zijn). In het hele Helmondse bedrijf is geen Afrikaan te ontdekken. Nederlandse ontwerpers leerden het vak in de voormalige kolonie Indonesië. Al spoedig werden de technieken gekopiëerd door Nederlandse fabrieken en weer geëxporteerd naar Azië. De schepen die in de richting naar de Oost in Afrikaanse handelssteden aanlegden, ruilden de stoffen die allengs populairder werden.

Vlisco is eigendom van de familie Fentener van Vlissingen die al jarenlang hooggenoteerd staat op de lijst van meest vermogende Nederlanders. Het bedrijf heeft zich inmiddels vrijwel geheel toegelegd op de handel met Afrika, waar de stoffen onderhand onbetaalbaar zijn voor de gemiddelde Afrikaan. De luxe om deze stoffen van zeer hoge kwaliteit te dragen, is voorbehouden aan een kleine groep welgestelde Afrikaanse vrouwen. Sommigen kopen het puur als beleggingsobject. Dat de inheems ogende stoffen worden ontworpen en geproduceerd in Nederland door de firma Vlisco, wordt door de vrouwen als een statussymbool gezien. Zij zorgen er dan ook wel voor dat het label ‘Guaranteed Dutch Vlisco Wax' altijd goed zichtbaar is. Volgens de vrouwen laat het dragen van Vliscostoffen zien dat je succesvol bent en ze merken dat ze bewonderd, gerespecteerd en gewaardeerd worden door de mensen om hen heen.

Sinds het eind van de negentiende eeuw domineert marktleider Vlisco de Westafrikaanse stoffenmarkt. Dit is te danken aan een goed doordachte marketingstrategie en een presentatie van de stoffen die de nadruk legt op waarden die in de Afrikaanse samenleving in hoog aanzien staan zoals black power, vrouwelijke schoonheid en welvaart. Maar de belangrijkste factor voor het succes is het netwerk van de Afrikaanse handelsvrouwen die de stoffen via persoonlijke contacten op markten en in winkels verkopen. De verkoopsters worden door Vlisco vaak op een intimiderende wijze behandeld, maar als ze hun werk goed doen, kunnen ze erg rijk worden. Zodra ze dat zijn, kopen ze zonder uitzondering een Mercedes. De vrouwen kregen derhalve al spoedig de bijnaam ‘Mama Benz'.

De Amsterdamse kunstenares Netty Gelijsteen raakte gefascineerd door de Helmondse textielmagnaat en besloot er een kunstwerk aan te wijden. Dit omdat zij zich nauwelijks een bedrijf kan voorstellen dat zich zo Hollands en koloniaal gedraagd als Vlisco. “Wat een Hollandse handelsgeest, en dat alles op voorwaarde van een paar mensen uit Helmond.” In tegenstelling tot de (handels)interesse van een dergelijk Nederlands bedrijf, heeft de Nederlandse regering volgens Gelijsteen onderhand een grote aversie tegen Afrika en de Afrikanen. “De Afrikanen lijken juist om economische redenen steeds sneller hun identiteit te moeten afleggen.”

Deze tegenstelling heeft geleid tot een nieuw kunstproject. Haar plan is, om in navolging van een eerder succesvol project op de Dam, een afdruk te maken van het episch centrum van de Nederlandse politieke macht, Het Haagse Binnenhof. Op de beroemde steentjes op en rond dit Binnenhof, waar onze parlementariërs zoveel schreden hebben gezet, zal zij over een afstand van 200 meter plastic leggen. Hierop worden de felgekleurde Vliscostoffen gelegd waarna er met een roller witte inkt overheen gaat. Zo ontstaat een zogenaamde ‘rubbing', een afdruk die valt te vergelijken met een stukje papier dat op een muntje wordt gelegd waarna met een potlood zachtjes een beeld in het papier wordt gekrast.

Gelijsteen heeft gekozen voor het Binnenhof omdat ze ‘geschokt is door de middeleeuwse uitstraling van het complex en het daarom niet vreemd is dat er zo'n ouderwetse politiek wordt bedreven'. Daarnaast wil zij protesteren tegen het huidige vreemdelingenbeleid van dit kabinet. Het liefst ziet ze dat het kunstwerk met daarop de afdrukken van het middeleeuwse plaveisel een asiel krijgt in het nieuwe Tweede Kamergebouw als blijvende aanklacht tegen het huidige beleid.

Gelijsteen belde zelf met Vlisco met het verzoek om enkele stoffen toegestuurd te krijgen voor dit kunstwerk. Vlisco weigerde pertinent enige medewerking omdat ‘met hun stoffen geen kunst mag worden gemaakt'. “Het gaat blijkbaar om erg politieke stof”, aldus Gelijsteen.

Ze heeft nu via de internetsite van Vlisco de stoffen besteld en betaald. “Voor geld is blijkbaar toch alles te koop.”

Het kunstwerk zal in de ochtend van 3 oktober op het Binnenhof worden gemaakt.

Mark van Wonderen

September 2004


























 

 

.




email: Netty Gelijsteen   telefoon: 020 - 4181075

Copyright © 2000 .         Webdesign: Han Hendriks